Na tien jaar van vallende/falende*) kabinetten voel ik me een beetje moe. Het is iedere keer weer hopen op iets beters. Het was vooral Balkenende en nu Rutte. Wie was erger? Het leek niet op stappen naar een betere wereld. Het was eerder een tomeloze struikelpartij. Ik hoopte echt op een wenkend perspectief. Om één of andere reden zijn onze huidige politici daar niet toe in staat. Met stijgende werkloosheid, staatsschuld en olieprijs lijkt ‘t vooral op een lemmingenvlucht. Ik wil niet cynisch worden. Ik kan de wereld niet veranderen. Al zou dat wel moeten.

Misschien ben ik te pessimistisch. Er is een schat aan techniek voorhanden. De digitale revolutie heeft ons leven in bepaalde manieren makkelijker gemaakt. Hoe had ik je anders kunnen bereiken met dit stukje? Straks kunnen we elektrisch rijden. Al houd ik meer van fietsen. Met zonne-energie, windmolens en vergistting van gassen kunnen we heel wat stroom opwekken. Nu moeten we ‘t alleen doen.

*) doorhalen wat niet van toepassing is

Als lid van een politieke partij vind ik het zo belangrijk mogelijk om bepaalde doelen te bereiken. Hiervoor is vaak geld voor nodig. Natuurlijk moet dat geld aan het doel worden besteed en niet aan organisatie, maar zonder organisatie werkt ‘t niet. Eén van de doelen is te zorgen dat het goed gaat met mensen. Of het nou gaat om een inkomen, deelnemen aan de samenleving of frisse lucht en groen, het kost allemaal geld. Geld dat niet in een overheidsorganisatie moet verdwijnen, maar daar werken mensen. Het is belangrijk dat het goed gaat met deze mensen. Ze hebben ook een inkomen nodig en een beetje zekerheid kan ook geen kwaad. Anders wordt deelname aan de samenleving ook lastig. Het lastig lid van een club te worden als je niet of je de contributie kan blijven betalen.

Het is een dilemma. Als GroenLinkser weet ik niet waarvoor ik moet kiezen. Politieke doelen zijn wel een stuk sexier dan personeelsbeleid van ambtenaren. Van de buitenkant lijkt het altijd efficiënter te kunnen, maar hoe dan precies? Kil saneren leidt vaak tot slechtere dienstverlening en nietsdoen is ook niet altijd een optie. En dan heb ik het nog niet eens over de neiging van politici om nieuwe doelen te bedenken. Daar moet dan voor worden uitgebreid.

Uiteraard komt het doel de organisatie kleiner (efficiënter?) maken langs. Dat lijkt me niet haalbaar als politici toch iets willen nalaten of dat nou een park of een snelweg is. Iemand moet het doen: overleg met burgers, belangenorganisaties, andere overheden, aanbestedingen. Als politici minder zouden gaan doen, zou dan de overheid kleiner kunnen worden? Wel moeten er meer mensen aan het werk worden geholpen. Niet alle ambtenaren hebben immers gelijk een nieuwe baan.

Toen ik bij GroenLinks kwam, vond ik het raar dat een congres de lijst vaststelde. De partij is toch meer dan 500 mensen. Inderdaad het zijn er nu meer. En een voorstel moet breed worden gedragen. Dat hoort bij een volwaardige democratie.

Op het partijcongres ligt een voorstel om het bovenstaande in te voeren. Nu moet ik dus blij zijn, als ik consequent ben. Echter, ik heb enige aarzelingen. Het is belangrijk dat veel mensen kunnen kiezen. Voor kiezen heb je echter goede informatie nodig. Als je iemand niet hebt gezien dan is het lastig zijn of haar presentatie te beoordelen. Op een congres zie je iemand onder druk voor een volle zaal. Het is toch fijn als een politicus daar goed mee om kan gaan.

In Utrecht is twee keer een internetreferendum gehouden, omdat het niet mocht, ging  daarna de ALV (Algemene Ledenvergadering) overheen. De internetreferenda waren grosso modo gelijk aan het advies van de kandidatencommissie. Als de meeste leden dit advies volgen, ontstaat bij mij de indruk dat ze naast het advies geen verdere informatie hadden. Het opvolgen van een advies van een commissie – hoe bekwaam ook – is geen waarborg voor een  goede keuze.

Als de adviezen waren opgevolgd dan hadden we in Utrecht twee bekwame raadsleden moeten missen: Peter van Corler (2006) en Heleen de Boer (2010). Met de toewijziging van de portefieulles verkeer en luchtkwaliteit (Peter) en bestuur en algemene zaken, openbare orde en veiligheid, brandweer, re-integratie en arbeidsmarktbeleid, internationale samenwerking (Heleen) bewijzen ze hun geschiktheid.

De leden op een ALV lijken me beter ingevoerd in de kwaliteit van de kandidaten. Dan moet ik tot de conclusie komen, dat een goede lijstkeuze niet gebaat is bij een veredelde enquête in de vorm van een ledenreferendum.

Bij gemeenteraadsverkiezingen zijn er twee delen in de kandidatenlijst: de kop en de staart. De kop dat zijn de mensen die realistisch gezien verkozen kunnen worden en de staart dat zijn lijstduwers die hun bekenheid lenen. Oh ja, dan heb je er nog iets tussenin. Nu ken ik de lijst van GroenLinks voor de laatste Utrechtse gemeenteraadsverkiezingen redelijk – ik heb ‘m immers tot de punt ingeklopt, maar wie weet wie de nummers 11 tot 20 waren? Zeker 10 mensen weten dat ze er stonden. Hebben ze een electorale bijdrage geleverd? Dat heb ik even uitgerekend en ze waren goed voor 6% voor de stemmen. Ook is het gemiddelde van de tussenlaag per kandidaat hoger dan bij de staart. (159 tegen 138) . Dat valt in het niet bij de top 10 (2383). De cijfers geven aan dat de top veel stemmen heeft binnengehaald. De tussenlaag en de staart zijn echter samen goed voor zeker 1 zetel. Dus ik hoop de volgende keer op een minstens zo lange lijst. Veel kleine beetjes vormen een grote hoop.

Sommige mensen hebben een baan. Een baan bij een instantie die over werk adviseert. Nou, ze adviseerde vooral over werkloosheid en hoe daarmee om te gaan. Hoe krijg je die mensen aan het werk.

Die mensen werken bij zo ‘n instantie, maar die instantie stopt ermee. Dan moeten zij dus een baan vinden. zie hier Ik kan er wel in komen, dat het lastig is om werk te vinden, maar raad hebben ze niet nodig.

Op internet kun je veel dingen. Het is een televisie, telefoon, telex en veel meer tegelijk. Het is een bron van nieuwe informatie. Is nieuwe informatie waardevol? Met nieuwe informatie kan ik mijn wereldbeeld verbreden. Sommige dingen hoef ik niet per se te weten. Dat Pietje twittert dat hij zojuist zijn derde kop koffie achterover heeft geslagen. Wel ben ik benieuwd naar het merk en de afweging waarom hij altijd koffie dringt. Daarvoor is een twitterbericht echter te kort. En over sommige dingen denkt Pietje niet na. Zelfs dat is logisch.

Pietje levert niet allen in het zojuist genoemde voorbeeld voor mij irrelevante informatie. Hij profileert zich ook als een koffiedrinker. Het is een vorm van profileren. Iedereen wil erkening voor wie hij is. Gezien worden. Wat verwacht Pietje dat ik denk als ik zijn tweet lees? "Ha die Pietje drinkt ook koffie. Hij is ook zo lekker gewoon." Of "Hij twittert, dus hij leeft nog." De laatste optie is wel dichter bij de waarheid. Er zit wel een metaboodschap in de tweet van Pietje. Hij houdt van koffie en wil dat aan zijn volgers laten weten. Al vermoed ik niet dat hier sprake is van een bewust proces. Ik denk dat de volgers niet wakker zullen liggen van Pietjes koffiedrinkgedrag. Weliswaar is het interessant om met een programma het aantal tweets met het woord koffie te inventariseren. 

Gelukkig twittert Pietje ook weleens over andere dingen.

* Elke overeenkomst tussen Pietje en bestaande personen berust geheel op toeval. Wie zich desondanks aangesproken voelt, wordt niet aangesproken.

Wij vragen:

• Een uitstekende beheersing van de Nederlandse taal in woord en geschrift;
• Een creatieve, flexibele en communicatieve houding;
• Het vermogen om zowel zelfstandig als in teamverband te werken;
• Affiniteit met en kennis van de doelstellingen….

Dit is een tekst uit een vacature. Dat er om uitstekende beheersing van de Nederlandse taal wordt gevraagd, vind ik wel een vreemd om expliciet te noemen. Moet iemand voordat ie ergens komt werken al kennis van de doelstellingen van deze organisatie hebben? Als iemand ergens affiniteit mee heeft, dan heeft iemand er wel kennis van genomen.

Of ik deze organisatie kan aanrekenen dat ze termen als flexibel en communicatief gebruiken. Dat is standaardjargon. In dit geval gaat het wel om een stageplek. En dan laat ik in het midden of ik deze vacaturetekst van "een uitstekende beheersing van de Nederlandse taal"  vind getuigen..

Dat er eisen aan werknemers worden gesteld, is evident. Dit is echter een voorbeeld van het hoge dat op de arbeidsmarkt wordt nagestreefd. Dat is niet realistisch. En in dit geval zou ik liever een stagair willen hebben die gemotiveerd is om te leren…

Gelukkig heeft Aleid Wolfsen twee ambtsketens. Die rechtsonder draagt hij tijdens de raadsvergadering. Het heeft wat weg van een goedkoop fietsslot. Kan daar geen beter exemplaar voor komen?

Fibo gaat naar de Willem de Zwijgeracademie, omdat hij van stilte houdt. Daarom hield onze reporter een afscheidsinterview met hem. Fibo gaf aan dat het goed voor hem was om in de luwte te gaan leven: "Ik kan nog zoveel woorden uitspreken, maar wat zegt 't allemaal." Onze reporter vroeg hoe Fibo zijn eerste stappen heeft ervaren:"Ik ben blij dat ik uit de koker ben. Het heeft mijn wereld verbreed." 

"Wat ben je verder van plan, Fibo"

"Nou, vandaag ga ik de wereld niet redden, misschien lukt het morgen. Dan wil ik niet op het pluche gaan zitten, want dat zit al in me." En hij sloot af met een welgemeend advies: "Blijf vooral iemand anders, anders word je net zo als ik."